زمینه: اتنوفارماکولوژی ابزاری نیرومند برای کشف داروهای جدید است که با رهیافتی میان رشته ای انجام می پذیرد. هدف این پژوهش شناخت گیاهان دارویی است که به صورت سنتی در منطقه رودخانه حله بوشهر در شمال خلیج فارس، کاربرد دارویی به دارند.مواد و روش ها: داده های اتنوفارماکولوژیک گیاهان دارویی از 61 نفر آگاه بومی منطقه رودخانه حله به صورت مصاحبه حضوری گردآوری و شاخص های فراوانی نسبی ثبت (Relative Frequency of Citation) و شاخص اهمیت فرهنگی (Cultural Importance Index) برای هر گیاه دارویی منطقه رودخانه حله نیز محاسبه شد.یافته ها: به طور کلی 63 گونه گیاه دارویی در منطقه رودخانه حله بوشهر مربوط به 36 خانواده شناسایی گردید. گیاهان کاسنی Cichorium intybus، برنجاسف Achillea eriophora DC، اسفرزه Plantogo psyllium و پنیرکMalva parviflora  بالاترین اهمیت فرهنگی را در منطقه داشتند. گیاهان برنجاسف Achillea eriophora DC، خارشترAlhagi camelorum ، حنظل Citrullus colocynthis، اسفرزه Plantogo psyllium و پنیرک Malva parviflora نیز بالاترین شاخص فراوانی نسبی ثبت را از خود نشان دادند. شایع ترین کاربرد دارویی گیاهان به ترتیب برای بیماری های گوارشی، مزاج گرم، بیماری های تنفسی، عفونی و متابولیک به ‎دست آمد.نتیجه گیری: تنوع گسترده ای از گیاهان دارویی در منطقه رودخانه حله، با همان کاربردهای درمانی که در طب سنتی ایران رایج بوده، وجود دارد. کاربرد گیاه اسفرزه برای سینه درد و کشیدن عفونت دمل های چرکی، برنجاسف برای درمان قندخون بالا و دردهای شکمی، پنیرک برای سینه درد و عفونت های تنفسی و حنظل برای بواسیر، نویده دهنده کشف داروهای جدید جهت کاربرد بالینی می ‎باشند.

سابقه و هدف: مواد موثره گیاهی (متابولیت های ثانویه)، متاثر از محیط رشد گیاه است. خواص گونه های دارویی به وجود متابولیت های ثانویه نسبت داده می شود. شناسایی گونه های دارویی، ثبت و احیای سنت های گیاه درمانی و آموزش افراد در برداشت اصولی این گیاهان، استفاده بهینه از مواد موثره آن ها را به دنبال خواهد داشت. این مطالعه با هدف شناسایی گونه های دارویی منطقه الشتر استان لرستان و معرفی استفاده های سنتی و مدرن آن ها انجام شد. مواد و روش ها: پس از جمع آوری و شناسایی گونه های دارویی مناطق سردسیر و کوهستانی منطقه، استفاده های سنتی و همچنین کاربردهای آن ها در طب مدرن، از طریق انجام مصاحبه با افراد محلی، عطاران و مطالعه منابع معتبر علمی استخراج شد. گردآوری اطلاعات به صورت پیمایشی و مصاحبه به صورت نیمه ساختاریافته، انجام شد. برای تعیین اهمیت گونه های دارویی و نشان دادن همگنی اطلاعات از دو روش کمی: ارزش استفاده (Use Value=UV) و ضریب اجماع مطلعین (Informant Consensus Factor=ICF)، استفاده شد. یافته ها: در این پژوهش، 202 گونه دارویی شناسایی شد که به 52 خانواده و 143 جنس تعلق داشتند. در بین گونه های شناسایی شده، 20 گونه گیاهی دارای بالاترین ارزش استفاده هستند. ازگویه (Thymus kotschyanus Boiss & Hohen. )، بن سر یا سرپا (Allium jesdianum Boiss. ) و مخالصه (Tanacetum kotschyi Boiss. )، دارای بیشترین ارزش استفاده (UV) بودند. بیشترین اجماع مطلعین (IFC)، در گروه درمان مشکلات گوارشی و پس از آن گروه سرماخوردگی، تب و آنفولانزا بود. در این پژوهش فهرستی از نام علمی، نام عمومی (محلی)، اندام مورد استفاده گیاه، مقادیر UVو IFC، روش تهیه و کاربرد آن در طب سنتی و مدرن تهیه شد. نتیجه گیری: نتایج پژوهش، بیانگر غنای فرهنگ گیاه درمانی و وجود پتانسیل عظیم به منظور تامین مواد اولیه داروهای گیاهی در منطقه است. با مدیریت صحیح، ایجاد بستر مناسب جهت کشت گیاهان دارویی و انجام آزمایشات فیتوشیمیایی گونه های دارای ارزش استفاده بالا و جلوگیری از برداشت غیراصولی آن ها از عرصه های طبیعی، امری ضروری به نظر می رسد.

اگرچه مصرف گیاهان دارویی با توسعه صنایع شیمیایی محدود شده است اما در حال حاضر با توجه به آشکار شدن اثرات سوء مصرف داروهای شیمیایی برای بیشتر مصرف کنندگان، رغبت افراد به مصرف گیاهان دارویی افزایش چشمگیری داشته است.:این مطالعه با هدف تعیین میزان آگاهی، نگرش و عملکرد عموم مردم نسبت به مصرف گیاهان دارویی صورت گرفته است. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق-ساخته ای با 19 گویه است که روایی آن با استفاده از نظر متخصصان و پایایی آن با بهره گیری از آزمونن آلفای کرونباخ به میزان 695.0 مورد تایید قرار گرفت لازم به ذکر است حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران 378 نفر تعیین شد. توزیع پرسشنامه به صورت تصادفی بوده و جمع آوری داده ها در سال 1394 انجام وبرای تحلیل داده های تحلیلی و استنباطی داده ها از نرم افزار SPSS22 استفاده شده است. در این بررسی بیشترین موارد مصرف به ترتیب شامل دل درد (67%)، سرماخوردگی (1.65%)، ناراحتی اعصاب (29%)، بیماری های سینه درد وریوی (22%) وبیماری پوستی (3%) و بیشترین گیاهان مورد استفاده به ترتیب خاکشیر (71%)، گل گاوزبان (50%)، بابونه (39%)، زنجبیل (23%) وبومادران (11%) بود.طبق یافته های حاصل از تحقیق، مهم ترین دلیل استفاده از گیاهان دارویی عوارض کمتر (75%) و نتیجه بهتر (76%) نسبت به طب شیمیایی بود.

مقدمه: هلیکوباکتر پیلوری یک باکتری گرم منفی و میکروآئروفیل می باشد. حدود نیمی از جمعیت انسانی جهان آلوده به این باکتری می باشند. این باکتری یکی از عوامل اصلی زخم معده و سرطان معده شناخته شده است. افزایش مقاومت های آنتی بیوتیکی، هزینه بالای درمان های ترکیبی و عوارض جانبی نامطلوب، منجر به افزایش تمایل به روش های جایگزین نظیر استفاده از آنتی اکسیدان ها، عوامل ضدالتهابی، پروبیوتیک ها و داروهای گیاهی شده است. مواد و روش ها: در این بررسی تحقیقات صورت گرفته بر روی اثرات 29 خانواده گیاهی شامل 69 گونه گیاهی در ایران برعلیه هلیکوباکتر پیلوری در شرایط آزمایشگاهی و بالینی، بررسی و دسته بندی شده است. نتایج: با توجه به نتایج به دست آمده می توان از گیاهانی نظیر نعناع، آویشن شیرازی، مروتلخ، گئوم ایرانیکوم، سماق، ملک ازرق، گلپر، زنیان، افنسطین، شیرین بیان، زیتون و انار به عنوان گیاهانی که بیشترین تأثیر را برعلیه هلیکوباکتر پیلوری در شرایط آزمایشگاهی از خود نشان داده اند یادکرد. بحث و نتیجه گیری: با توجه به اثرات ضد باکتریایی گیاهان موردبررسی در این مطالعه، این گیاهان دارویی پتانسیل استفاده به عنوان جایگزینی مناسب در درمان عفونت ناشی از هلیکوباکتر پیلوری را دارا می باشند اما قبل از هر چیز باید سنجش عملکرد ضد باکتریایی عصاره های گیاهی برعلیه هلیکوباکتر پیلوری هم در شرایط آزمایشگاهی و هم در شرایط بالینی مورد ارزیابی قرار گیرد. تعیین ماده مؤثر می تواند به تحقیقات بعدی در این زمینه کمک شایانی نماید. همچنین عملکرد گونه های گیاهی یکسان در مناطق مختلف باید سنجیده شده و نهایتاً درزمینه تأثیرگذاری آن ها نتیجه گیری شود. در ارتباط با سویه های هلیکوباکتر پیلوری مورد آزمایش نیز بایستی از یک سویه استاندارد برای ارزیابی عملکرد ضد باکتریایی عصاره های گیاهی مختلف استفاده شود و استفاده از سویه های متفاوت ممکن است نتایج متفاوتی را در مورد تأثیر ضد باکتریایی عصاره گیاهی یکسان حاصل نماید.

بشر از گذشته تا به امروز برای بقا و بهبود زندگی به گیاهان وابسته بوده است. این پژوهش با هدف بررسی همه جانبه گیاه مردم نگاری گیاهان خودروی منطقه گرین از شهرستان سلسله در ناحیه رویشی زاگرس انجام شد. جامعه مورد مطالعه عشایر لک زبان چهار روستای کهمان بالا، کهمان پایین، دکاموند و گرکان بودند. روش پژوهش کیفی با رویکرد قوم نگارانه بود و داده ها طی پیمایش شش ماهه (فروردین تا مهر 1402) از طریق مصاحبه عمیق با 12 نفر (6 مرد و 6 زن، میانگین سنی 59٫5 سال) و پرسشنامه جمع آوری و با تحلیل محتوای استقرایی بررسی شدند. نتایج نشان داد 75 گونه گیاهی از 28 تیره شناسایی شدند که شامل 52 گونه (69٫3 درصد) با کاربرد دارویی، 38 گونه (50٫7 درصد) خوراکی، 4 گونه (5٫3 درصد) علوفه ای، 8 گونه (10٫7 درصد) تزئینی و 2 گونه (2٫7 درصد) اعتقادی بودند. بیشترین استفاده دارویی برای مشکلات گوارشی، تنفسی و کلیوی بود و گیاهان خوراکی به اقتصاد فصلی کمک کردند. این مطالعه با تمرکز بر پیوند گیاهان با فرهنگ و معیشت عشایر لک زبان، داده های جدیدی ارائه داد. دانش بومی عشایر گرین بخشی از هویت فرهنگی آن هاست و نیازمند حفاظت است. پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی برای برداشت پایدار و توسعه بازارهای محلی اجرا شود.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید. لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

طبیعت، با وجود مقاومت و استحکام خود از حساس ترین و شکننده ترین اکوسیستم های جهان به شمار می آید. در سالیان اخیر در اثر عواملی از قبیل گسترش شهرها، احداث جاده ها، بهره برداری بی رویه از منابع و گردشگری در کوهستان، مسایلی همچون تغییرات آب و هوایی، فرسایش خاک، سیل، تخریب پوشش گیاهان بومی و جایگزینی با گیاهان غیر بومی بروز کرده اند بنابر این تحقیق حاضر با هدف دستیابی به اصول و مبانی طراحی در محیط کوهستان (به طور خاص پارک های کوهستانی) و حفظ و بازگرداندن پایداری به این محیط انجام شده و منظرسازی طبیعی به عنوان رویکردی اکولوژیک و مبنایی برای مراحل شناخت و تحلیل مورد توجه واقع شده است. از آنجا که استفاده از گیاهان بومی در رویکرد مذکور مهمترین اصل است بنابراین برداشت ها و بررسی های میدانی بر روی گیاهان بومی اکوسیستم دامنه های جنوبی رشته کوه البرز (در مقیاس کلان) و اکوسیستم دره جمشیدیه (در مقیاس خرد) بر اساس معیارهای زیبایی، دوام و پایداری نسبت به شرایط محیطی، مقاومت به خشکی و آفات و بیماری ها و توانایی نگهداری آسان انجام پذیرفته است. نتیجه این مطالعات ارایه راهکارهای طراحی پایدار دامنه های کوهستانی برای ایجاد پارک کوهستانی مورد نیاز شهرها ست که از تخریب پوشش گیاهی دره جلوگیری کرده و پایداری زیستگاه ها و رویشگاه های دره را تضمین می نماید. در نهایت، طراحی طرح توسعه پارک کوهستانی جمشیدیه، با استفاده از گونه های بومی دره و رعایت اصول و الگوهای منظرسازی طبیعی و با تاکید بر ایده مناظر سایه (جنگل) و آفتاب (علفزار) صورت گرفته است. در نتیجه، منظری طبیعی و پایدار و سازگار با محیط ارایه شده است که می تواند الگویی قابل تعمیم برای طراحی پارک های کوهستانی دره های دامنه جنوبی البرز باشد. پارک هایی که علاوه بر هزینه های نگهداری پایین، به واسطه سازگاری با کوهستان، تبدیل به مکانی مناسب برای حفاظت از گیاهان بومی باشند.